Najnowsze wpisy, strona 1


lip 05 2006 Notka 36
Komentarze: 4

Czasami jestem zmęczony, a wszystkie preferowane pobudzacze, tj. kawa, herbata, dwa piwa, trzy piędździesiątki wódki miodowej z papryką, nie pomagają. Nie zbawia czytanie kryminałów ani wpatrywanie się w śmigło wentylatora. Zbawczy bywa sen. Teraz jednak, zaparzam sobię kawę, bowiem w moim szesnastogodzinnym dniu pracy przyszła odwlekana pora przewracania papierków. A potem będę musiał jeszcze przerzucić te wszystkie papierki na drugą stronę, a potem, niewykluczone, że jeszcze raz. W każdym papierku widać sęki drzew. Obrabiając papierologię nie mam wrażenia wpływania na rzeczywistość, a tak niechybnie jest, bo moją rzeczywistością jest celuloza dokumentów, która wysysa soki i wyczerpuje.

 

czastykl : :
cze 21 2006 Notka 35
Komentarze: 0

Słownik Języka Polskiego podaje, że mięsnośc to obfitowanie w mięso, tuczność. W jednym z hipermarketów czytam: "oferujemy wędliny o najwyższej jakości i mięsności." Śmieszne? Czastylkość. Zawartość czastykla w czastyklu. Z każdym dniem mniejsza. Nie wiem: kim byłem, kim jestem, kim chcę być. Kiedyś wiedziałem, dziś nazbyt wiele przyjętych kompromisów wypłukało ze mnie czastykla. Czastylkowość zero. Śmieszne? To nawet nie chodzi o proste rozróżnienie: mieć czy być. Mieć? Konsumować, niczego nie trawiąc? Posiadać tak ludzi, jak przedmioty? Nie to mnie bawi. Być? Poszerzać horyzonty? Tak myślowe, jak estetyczne? Mój mózg stracił zdolności nauki i myślenia, zaś gust i tak mam wyrafinowany i wykrzywiony- więc chory jak, nie przymierzając, ćpun-gej-pedofil. Ani być, ani mieć. Pozostaje wegetować, nirwanizować, odczastyklać się. Śmieszne?

 

czastykl : :
cze 16 2006 Notka 34
Komentarze: 1

Radioodbiornik nie wydaje dźwięków. Odłączyłem kabel z gniazda. Złamałem antenę i kilka razy przekułem monstrum płaskim śrubokrętem. Dla bezpieczeństwa odkręciłem korki. Bezrozumna siła w służbie zdrowia psychicznego. Na weekend planuję psucie szczekaczek środków masowego przemiału i rozmyślanie o obleczonych w białe pończochy, smukłych brązach brunetek. Postaram się konsekwentnie wykorzystywać moje najnowsze odkrycie:  zmniejszanie kontroli najniższych instynktów służy gojeniu postrzępionych nerwów. Radioodbiornik nie wydaje już dzwięków, a nogi brunetek?

 

czastykl : :
cze 08 2006 Notka 33
Komentarze: 4

Od jakiegoś czasu próbuję żyć ascetycznie u boku kobiety, która kocha, lubi, szanuje, sprząta, pierze, gotuje. Kiedyś ją trzasnę, trzasnę ją z wielu powodów: nikotynowego ssania płuc, alkoholowego ssania żył, superaty młodości, braku porozumienia, głupoty, chęci swobody. Mocno, bo nie zdzierżę, jak będzie mnie wołać kolejnym odmisiowym nowotworem językowym. Nie będę się zastanawiał, bo też po pracy zarobkowej mam w głowie jogurt. O głowo! Wypełnioną mazią jogurtową! Postulat ascetyzmu najpełniej realizowany jest poprzez wstrzemięźliwość od myślenia. Kiedy, po odrobieniu etatów w pracy i domu, siadam nad jakimiś mniej ilustrowanymi i trudniejszymi w odbiorze wersjami Przygód Koziołka Matołka, rozumienie utrudniają zaśniedziałe synapsy. Powoli, bezpowrotnie, zmieniam się w automat. Drogi w utrzymaniu i na dobrą sprawę niefunkcjonalny automat ascetyczny. A jednak, zanim dokona się metamorfoza, trzasnę ją, trzasnę mocno, póki jeszcze nie jestem pozbawiony tak pragnień, jak złudzeń.

 

czastykl : :
cze 02 2006 Notka 32
Komentarze: 0

W zapomnianych przez dostawców delikatesach Pani Sprzedawczyni wpatrywała się tyleż tępo, co tęsknie w upstrzoną rudymentami vlepek szybę, za którą rozpościerała się panorama Umarłego Miasta. Chrząknąłem.

- Z daleka?

- Ze stolicy.

Wzmocniła zmęczone wyczekiwaniem oczy okularami państwowymi:

- Teraz? Poza sezonem? Jeszcze zimno. Nie ma wczasowiczek do bałamucenia, ba! Nawet solarium zamknięte.

- Właśnie dlatego, że poza sezonem. Znaczy, solarium działa tylko latem?

Patrząc na mnie jak na idiotę, pokiwała ze zrozumieniem.

- Naturalnie- co stwierdziwszy, straciła jakiekolwiek zainteresowanie moją osobą i szybko obsłużywszy, wróciła do swojego podstawowego zajęcia.

Zaopatrzony w delikatesy wróciłem do pokoju ośrodka szkoleniowo-wypoczynkowego, noszącego pretensjonalne imię półlegendarnej księżniczki pomorskiej. Włączyłem telewizor, właśnie Miś Uszatek wygłaszał zdanie, którego nie sposób zapomnieć: „Nie tak się skacze, laleczki!” Miś miał poniekąd rację- sztuka umierania zasadza się na umiejętności odgadnięcia własnych potrzeb. Nie odpowiadam na mylne pytanie: „Kogo dziś udajesz?” To kim jesteśmy zależy od nas samych. A Pan, Panie Misiu, kim Pan chce być dzisiaj, jak dorośnie? Budowlańcem? Proszę bardzo: do południa trzy piwka plus do kart na wieczór ćwiartka spirytusu. Poczytnym prozaikiem? Ależ nie ma najmniejszych przeszkód! Już szykujemy ożywczy intelektualnie koktajl wódki żołądkowej i brzoskwiniowej Premium. Też nie? Może komsomolcem albo ładowaczem? Oto zagraniczne delikatesy: ruska i stoliczna (żygulowskiego piwa Pani Sprzedawczyni nie prowadzi.) Kapitanem brygu? Jest jeszcze pół jamajskiego, zamierzałem wypić rano w herbacie, ale przecież, Uszatku, wiem jaki głód należy najpierw ugasić. A może raczyłbyś zostać źle rokującym studentem królowej nauk? Kibicem? Pilotem? Menelem? Może słynnym amerykańskim aktorem? Wypalonym specjalistą od transakcji międzygiełdowych? Bądź łaskaw wyrazić życzenie.

Noce nie kończą się, lecz chowają. Podążając za trwającą dotarłem nad wodę, by przywitać świt w zakątku, którego nie będą mijać oglądane przez Panią Sprzedawczynię, spieszące na lekcje dzieci ani, przeganiani przez nią, rozlewający nadzieję do plastikowych kubeczków menele. Stojąc nad opustoszałym brzegiem  zobaczyłem idącego naprzeciw mnie może czteroletniego chłopczyka, ciągnącego za sobą wielki, postrzępiony parasol- jego druty przypominały ozdrowieńców, którzy udzielili przypadkowej odpowiedzi na podchwytliwe pytanie: kim chcą być? Rysunek jak rysunek- zaszumiało mi w głowie – może to znaczące? Zaintrygowany, postawiłem pierwsze z brzegu, he he, pytanie:

- Dokąd chłopczyku ciągniesz ten parasol?

Malec odpowiedział rezolutnie:

- Idę z tatkiem łowić ludzi.

Dobrze, coś zaczynało mi świtać: teraz powiedzieć mu, że parasolem się nie da…a on odpowie, że szybciej niż…nie, nie rozumiem. To na pewno był jakiś znak, czytelny i oczywisty, a ja nie umiem wyłuskać z niego ziarna prawdy, mimo przeświadczenia, że jest sensowny. Po wielu trudnych krokach chłopczyk się odwrócił i krzyknął:

- Jak dorosnę, chcę zostać... - tu wdarł się szum fali.

 

czastykl : :